Do posłuchania
Posłuchaj fragmentu:
Istnieje w tradycji Kościoła szczególna praktyka modlitwy Słowem Bożym. Proponuje ona drogę duchowego wzrastania w codzienności. Jest to droga bardzo prosta i możliwa dla wszystkich: czytaj - rozważaj - módl się - wprowadzaj w życie to, czym nasyciło Cię Słowo Boże.
Sesję prowadzi ks. Krzysztof Wons SDS
Bóg jest zawsze po stronie cierpiących
Posłuchaj fragmentu:
Tematy konferencji:
1. Wersety Biblii przesiąknięte cierpieniem człowieka
2. Jezus i paralityk (J 5, 1-18)
3. Czy Bóg też cierpi?
4. Oczekiwania mesjańskie w Starym Testamencie
5. Pieśni z Księgi Proroka Izajasza w interpretacji ks. Waldemara Chrostowskiego
6. Męka Pana naszego Jezusa Chrystusa wg czterech Ewangelii
Poznawanie siebie w świetle Słowa Bożego
Posłuchaj fragmentu:
Odkrywanie prawdziwego obrazu siebie w świetle Słowa Bożego jest główną drogą do poznania i przyjęcia własnej wartości. Jest to proces bardzo delikatny i trudny. Dokonuje się przede wszystkim na modlitwie i z pomocą kierownika duchowego. Przez modlitwę Słowem Bożym człowiek uczy się patrzeć na siebie “oczami” Boga.
Sesję prowadzi ks. Krzysztof Wons SDS
Sakrament pojednania i kierownictwo duchowe
Posłuchaj fragmentu:
W czasach, których zanika poczucie grzechu, zanika także potrzeba sakramentu pojednania. Człowiek pyta: “Z czego mam się spowiadać?” Równocześnie poszukuje u specjalistów porady w sprawach życia psychicznego i duchowego.Rekolekcje przybliżają znaczenie i potrzebę praktyki sakramentu pojednania i kierownictwa duchowego.
Sesję prowadzi ks. Krzysztof Grzywocz
Posłuchaj fragmentu:
Nie jest łatwo wyrazić prawdę o Bogu w pojęciach i upodobaniach estetycznych tak, by zachwycić pięknem Ewangelii Jezusa Chrystusa i pociągnąć za nią wielu słuchaczy. To trudne zadanie i wymaga wielu umiejętności. Na niektóre z nich zwraca uwagę, przybliża je pogłębia ks. prof. Kazimierz Panuś, wieloletni wykładowca homiletyki w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i kaznodzieja. Przypomina On wagę słowa, omawia gatunki homiletyczne, uczy przemawiania skutecznego, podkreśla specyfikę przepowiadania słowa Bożego w mieście, omawia specyficzne cechy kaznodziejstwa maryjnego, patriotycznego i obrzędowego, uwrażliwia na to, by kazanie było obrazowe i w miarę krótkie. Chodzi bowiem o to, by po wysłuchaniu kazania pozostało w słuchaczu coś z westchnienia: szkoda, że skończył, niż z uczucia ulgi: wreszcie skończył.
Czyta ks. Kazimierz panuś
