Bóg o indiańskim obliczu

Ewangelizacja w Peru, choć trwa już od prawie pięciu wieków i zasiała swoje pierwsze ziarna wiary, nie została jeszcze dokończona. Indianie bowiem stając się katolikami nie zawsze wy-zbywali się zupełnie swych prastarych wierzeń. Niektórzy Peruwiańczycy, z obawy przed inkwizytorami i wobec nieobecności kapłanów inkaskiego imperium, już tylko w gronie rodziny i zaprzyjaźnionych osób na sposób czysto wewnętrzny zaczęli oddawać cześć swoim bóstwom, na przykład Pachamamie (Matce Ziemi) czy Apu (Duchom Gór). Myliłby się jednak ten, kto pomyślałby, iż dwie religie, autochtoniczna i chrześcijańska, zaczęły istnieć niezależnie, obok siebie, jedna pod płaszczyzną drugiej. Z czasem obie zaczęły na siebie oddziaływać, co w konse-kwencji doprowadziło do pojawienia się zjawiska synkretyzmu w religii keczua.
Misjonarz zatem posługujący w południowych Andach peruwiańskich potrzebuje znaleźć odpowiedź na pytanie, jak, między inkulturacją a synkretyzmem, ma wyglądać misja, aby wiarę chrześcijańską przedstawić w sposób zrozumiały, bliższy tradycjom i mentalności narodu, do którego jest posłany. W tym celu, autor dokonał pewnej opcji, nie tej, tak bardzo charakterystycz-nej dla Ameryki Łacińskiej i preferowanej przez teologię wyzwolenia opcji na rzecz ubogich, lecz opcji na rzecz «Boga o indiańskim obliczu».