Duszpasterstwo zwyczajne w parafii a urzeczywistnianie Kościoła

Ukazanie panoramy dziedzin, form i metod duszpasterstwa zwyczajnego, które - w łączności z funkcjami nadzwyczajnymi i apostolatem - urzeczywistnia Kościół-Wspólnotę w nurtach posłanniczych Słowa, Kultu i Diakonii. Zaprezentowano osiągnięcia i niedobory polskiej myśli pastoralnej w okresie posoborowym - szczególnie tzw. transformacji ustrojowej - co wyraża się w rodzimej dokumentacji kościelnej, myśli pastoralnej publikowanej, w rozproszonej literaturze oraz w niedostępnych pracach niepublikowanych (prace dyplomowe, itp). Zastosowane metody: analizy i syntezy treści w/w literatury, klasyfikacji i oceny tzw. materiałów wtórnych. Podjęcie możliwie przekrojowej literatury i wieloaspektowej refleksji winno pobudzić do ożywienia zainteresowań problematyką duszpasterstwa i parafii w teologii, socjologii i ewangelizacji oraz skłaniać do przemyśleń koncepcji duszpasterskich w kierunku ich wiekszej przydatności w społeczno-kulturowym kontekście Polski. Pozwoli to dostrzegać Kościół w Polsce w perspektywie żywych wspólnot wiary, ukazujących pozytywne wartości chrześcijańskie i żyjących tymi wartościami. Nie można jednak oczekiwać idelanych rozwiązań i rezultatów.