Nota Wydawcy

Historie z życia najmłodszego franciszkańskiego zgromadzenia, skomponowane na wzór „Kwiatków” świętego Franciszka.

Franciszkanie Odnowy, bo tak brzmi oficjalna nazwa zakonu, powstali w 1987 roku w Nowym Jorku z inicjatywy ośmiu kapucynów, którzy chcieli żyć w sposób radykalny, według pierwotnych pouczeń św. Franciszka z Asyżu. Jak on postanowili opuścić ciepłe cele zakonne i zamieszkać wśród ubogich, bezdomnych i odrzuconych przez społeczeństwo.

Pracują w najtrudniejszych środowiskach Nowego Jorku: Bronksie, Harlemie i Yonkers. Prowadzą schronisko, kuchnie, zajęcia terapeutyczne dla młodzieży i spotkania modlitewne, angażują się w działalność pro-life, ale najważniejsza jest sama ich obecność, co niejednokrotnie potwierdzają bohaterowie prezentowanej książki. Dzięki ludziom, z którymi pracują i którym pomagają, Bracia z Bronksu odkryli, że najmocniej przemawia przykład życia.
Przekonać się o tym może również czytelnik – w prezentowanych opowieściach znajdzie bowiem opis początków działalności misyjnej zgromadzenia w Nowym Jorku, historie nawróceń poszczególnych zakonników oraz szereg anegdot z ich codziennego życia, np. jak kupili wieżowiec za jednego dolara.

Recenzje

recenzja książki "Bracia z Bronksu"
wydanej przez wydawnicwto Serafin w 2009 r.

Boże Miłosierdzie w parszywej dzielnicy

Bracia z Bronksu to napisana z humorem, ale i z reporterską precyzją książka o Fraterni Franciszkanów Odnowy, którzy postanowili iść radykalnie za regułą Świętego Franciszka z Asyżu. Swoją działalność rozpoczęli w 1987r. w Melrose w Południowym Bronksie, jednej z najgorszych dzielnic Nowego Yorku. Jak opisuje autor książki Bronks przywitał synów Franciszka, odrażającymi ruinami, wielkimi pogorzeliskami po spalonych domach, zdewastowanymi budynkami, wysypiskami śmieci otoczonymi drutem kolczastym. Ponadto ludzi tam żyjących można było śmiało określić przedstawicielami patologii społecznej. Mnóstwo bezdomnych, biedaków, narkomanów na ciągłym głodzie, rozbite rodziny, tajemnicze, liczne mordy młodocianych gangów. „W miarę jak osiedlały się tutaj rodziny czarne i portorykańskie, rodziny białe się wyprowadzały. Służby miejskie stopniowo się popsuły, policyjne patrole pojawiały się coraz rzadziej, śmiecie walały się po chodnikach, rosła liczba napadów i kradzieży. Bronx zaczął konać.”

Arcybiskup Nowego Yorku podjął inicjatywę ratowania tej sytuacji i poprosił o pomoc młodych franciszkańskich pionierów aby zeszli w sam środek tego ziemskiego piekła. Przy zakładaniu fraterni Świętego Kryspina braci było ośmiu, przyjechali praktycznie bez niczego, nie mając funduszy, czy konkretnego planu, poza oddaną wiarą w Opatrzność. Kiedy zaczynali swoją działalność duszpasterską przyjęli oni zasadę „zero forsy, zero miodu, jeden szef”. Co znaczyło totalne ubóstwo, zniwelowaną przyjemność i pokładanie ufności w szczodrości Boga. Zastali oni zaniedbaną parafię, kościół, szkołę i dawną plebanię, którą zamienili później w pierwszy klasztor Franciszkanów Odnowy. Na początku nie mieli nic, dziś dostają tyle, że są zmuszeni rozdawać to co otrzymują aby nie łamać przyjętych wcześniej reguł. Mimo ogromnej przestępczości tej dzielnicy, bracia z Bronksu nigdy nie zostali napadnięci ani nie byli zagrożeni śmiercią. Obecnie działa tu stowarzyszenie wzajemnej pomocy dla imigrantów, sale szkolne do nauki angielskiego, gimnazjum dzielnicowe, jest również schronisko dla bezdomnych Padre Pio.

Gorliwa ufność w Boże Miłosierdzie chodzących boso zakonników sprawiła, że cała ta parszywa dzielnica uległa widocznemu przeobrażeniu. Dilerzy poprzez działanie programu "zero tolerancji" zostali wypchnięci w inne rejony miasta, postawiono nowe budynki, wyremontowano zdewastowane domy. Zniszczeni złem ludzie, nawróceni poprzez miłość swoich przyjaciół w habitach, odzyskali wiarę w lepszą przyszłość. Mimo to, że samym braciom też nie jest łatwo. Ich wiara nieraz została poddana ogromnym próbom. Owoce ich poświęceń, często są niewidoczne gołym okiem. Ludzie, którym pomagają, ciężko jest wyjść z bagna, w którym tkwią nieraz od momentu poczęcia. „Walczą, żeby podźwignąć się po jakiejś próbie, a tu nagle kolejna rzecz wali im się na głowę. Wydaje się, że los ich przygniata. Znałem sprzątaczkę, która pracowała w klinice. W ciągu pięciu dni umarła jej matka, spalił się dom, a siostra zginęła w wypadku samochodowym. A ona wciąż ufała Bogu.” Bracia takie rekolekcje mają na co dzień. Ewangelia Jezusa Chrystusa przekłada się na rzeczywistość. Ciągle są zdumieni tajemnicą Bożej Opatrzności. Cudowne nawrócenia, ocalałe rodziny, radość i wolność płynąca z prostoty i ubóstwa sprawia, że brodaci „bosi wariaci” czynią jeszcze większe dzieła. Ich siłą jest Eucharystia, ale również wdzięczność i oddanie swoich podopiecznych. Wierzą, że Jezus żyje również w najbardziej odrażającym i śmierdzącym żebraku. Można o tym przeczytać min. w rozdziale „O tym, jak brat Roger wyznaje, że nie rozpoznał Chrystusa w kobiecie z brodą”. Każdy z przyjaciół św. Franciszka jest inny. Są wśród nich muzycy, kucharze, naukowcy, urzędnicy, byli biznesmeni, którzy odkryli, że więcej się ma kiedy się daje niż bierze. Połączył ich jeden Bóg i wiara w to ,że im większy grzech tym większa jest Jego łaska. Mimo trudności i przeciwności klasztoru, można wywnioskować z książki, że bracia z Bronksu są bardzo szczęśliwymi ludźmi. Cuda i bliskość Boga jako kochającego Ojca skłania ich do jeszcze większego uwielbienia.

Obecnie braci Odnowy jest około dziewięćdziesięciorgu, poza Nowym Yorkiem swoje fraternie mają również w Londynie i Ameryce Południowej(Honduras).

Justyna Kamińska