Model pedagogii Jezusa w przekazie biblijnym

recenzja książki Barbary Adamczyk
“Model pedagogii Jezusa w przekazie biblijnym”
WAM 2008

Model pedagogii Jezusa w przekazie biblijnym

Pedagogika chrześcijańska w Polsce doczekała się wreszcie ważnego opracowania starającego się wydobyć ze słów i czynów Jezusa zapisanych w Ewangelii określony model Jego pedagogii, który powinien stać się punktem odniesienia dla każdej chrześcijańskiej refleksji wychowawczej, ale i pedagogika „świecka” przeżywająca różnorodne problemy, zwłaszcza związane z brakiem autorytetów i modeli wychowawczych może odnieść wielki pożytek z ukazania się książki Barbary Adamczyk.

Najistotniejszą częścią pracy jest analiza wybranych czterech perykop ewangelicznych, które poddane zostają analizie fenomenologiczno-hermeneutycznej, aby ukazać istotę zawartych w nich wychowawczych gestów i słów Jezusa.

Szczególną perykopą ukazującą pedagogię Jezusa jest Jego jedyna rozmowa z młodym człowiekiem („bogatym młodzieńcem”) zapisana w Ewangelii (Mt 19, 16-22). Rozumiejące odczytanie poszczególnych fenomenów tej sytuacji wychowawczej pozwala wydobyć istotny aspekt pedagogii Jezusa, jakim jest poszanowanie wolności wychowanka.

W perykopie o bogatym młodzieńcu Adamczyk wyróżnia kilka kluczowych sytuacji wychowawczych: inicjatywę młodzieńca przyjścia do Nauczyciela, postawienie mu pytań, odrzucenie propozycji Jezusa a przez to odebranie szansy na rozwój swego człowieczeństwa. Pobieżne rozumienie tej perykopy sprowadziłoby się do stwierdzenia, iż inicjatywa i odwaga młodego człowieka odniosły porażkę. Zasadniczy błąd takiego podejścia tkwi w przekonaniu, iż o powodzeniu dialogu świadczy jego końcowy pozytywny rezultat.

Tymczasem dialog młodzieńca z Jezusem składał się z kilku elementów i każdy z nich jest ważny. Co więc wyniósł tak naprawdę młodzieniec ze spotkania z Jezusem? Przede wszystkim uświadomił sobie, iż jest pewna droga życia, której nie jest zdolny podjąć – może właśnie droga realizacji tęsknoty, która przywiodła Go do Nauczyciela. Próba zmiany życia, którą podjął młody człowieka okazała się wprawdzie w danym momencie nieskuteczna, ale taka sytuacja jest czymś najzupełniej normalnym w realnym życiu. Młodzieniec nie podjął zaoferowanej mu drogi stania się doskonałym, ale jak zauważa Adamczyk nie wrócił zapewne do swego domu takim samym człowiekiem. Spotkanie z Jezusem, a zwłaszcza Jego mądry dialog pozwoliły młodzieńcowi zarazem poznać swój lęk przez podjęciem nowego sposobu życia, jak i roznieciły żar niepokoju wewnętrznego, który nie pozwoli mu żyć w pełni zadowolenia.

Wypada życzyć sobie, aby jak najwięcej pedagogów sięgnęło po książkę Barbary Adamczyk i próbowało razem z nią zanurzyć  się w pedagogię Jezusa, by umiejętnie towarzyszyć w drodze rozwoju swoim wychowankom.