O malowaniu duszy i ciała

"O malowaniu duszy i ciała" to najnowsze dzieło znakomitego artysty malarza i teoretyka sztuki - Tadeusza Boruty.

U podstaw sztuki zawsze była potrzeba komunikowania się z drugim człowiekiem, niekiedy z Bogiem, a przede wszystkim z samym sobą. Żeby mogła ona te funkcje spełnić, potrzebuje rzeczywistości ciała, konkretności przedmiotów – materii, którą można zmysłami ogarnąć, smakować, unaocznić, a potem analizować, syntetyzować, przemieniać, aby pracować nad formą mogącą te doświadczenia udźwignąć. Tego uczą gromadzone przez wieki dzieła sztuki. Kiedy chciano wyrazić jakieś idee, to je personifikowano, nawet Bogów w większości kultur przedstawiano na podobieństwo człowieka. W świecie czystych idei raczej nie powstają obrazy.

Patrząc na dzieje malarstwa i rzeźby europejskiej, autor książki próbuje odpowiedzieć na pytanie: dlaczego obrazowanie ciała człowieka nieustannie wzbudzało emocje a nierzadko prowadziło do krwawych konfliktów? Jaka sztuka jest anielska, a jaka diabelska? Polemizując z postawami awangardowymi, zastanawia się nad grzesznością sztuki współczesnej.


TADEUSZ BORUTA (1957) - artysta malarz i teoretyk sztuki, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego. Studiował malarstwo na krakowskiej ASP i filozofię na Papieskiej Akademii Teologicznej. Laureat licznych nagród artystycznych. Prezentował swoje obrazy na 49 wystawach indywidualnych i ponad 150 zbiorowych. Posiada obrazy w kolekcjach publicznych w kraju i za granicą, m.in. w Muzeach Narodowych Krakowa, Gdańska i Wrocławia. Autor książki "Szkoła patrzenia" (Jedność, 2003). Opublikował ponad 100 tekstów o sztuce, m.in. w Tygodniku Powszechnym, Znaku, Res Publice Nowej, Życiu duchowym.