Okrutna najsłodsza miłość

  Książka, którą oddajemy do rąk Czytelnika jest bestsellerem. Jest rodzajem pamiętnika, w którym Klara M. w sposób poetycki mówi o swoim cierpieniu. Lekkim dotknięciem sprawia, że czytelnik uśmiecha się, zamyśla, zastanawia, płacze, zwraca się ku swemu wnętrzu i szuka odpowiedzi na pytania: dokąd zmierza i w jaki sposób to czyni. Tajemnicą pozostaje, jak Klarze udaje się dotrzeć tak głęboko, przekazać nam ten cały spokój i dać tyle energii, bez wpędzenia w poczucie winy, że w końcu nie ona nas, ale to my potrzebujemy Klary.

    W książce Klara otwiera się i wyjawia to, czego nawet mi nigdy nie wyznała. Robi to w sposób prawdziwy. Czyni nas uczestnikami swojej podróży w stronę jedynej miłości, pokazując, jak totalna jest miłość, którą ona czuje, a z drugiej strony, w jak dalece okrutny sposób miłość ta wystawia ją dzień po dniu na próby coraz bardziej niemożliwe. To miłość niezmierna, którą każdego dnia potwierdza, gdy ból — jak pisze Klara — „obezwładnia, upokarza, niszczy, zabiera to, co pewne, zostawia cię nagim, bezbronnym, bezsilnym”. Czytając, ma się wrażenie, że to właśnie dogłębna znajomość bólu daje Klarze zdolność emanowania wewnętrznym światłem. Przeczytałam tę książkę jednym tchem, a kiedy już dotarłam do ostatniej strony, czuję się, jakbym ja także odbyła oczyszczającą podróż, która pozwoliła mi, bardziej niż kiedykolwiek, spojrzeć na życie w innym ujęciu i sprawiła, iż wstydzę się, że go nie doceniam i nie kocham tak głęboko, jak ona. Bez przesadnej pobożności, Klara daje mi do zrozumienia, że można nie bać się nawet śmierci.
Cinzia TH Torrini