Pieśni do Świętych Pańskich

Kult Świętych Pańskich jest niemal tak stary jak chrześcijaństwo; już w III wieku oddawano cześć męczennikom i ich relikwiom. W średniowieczu kult ten stał się powszechnym. Większość kościołów nosiło wezwanie świętego, ołtarze skrywały cząstki ich ciał. Rosły szeregi bożych szaleńców; przybywało męczenników, żarliwych kaznodziei, mistyków. Wiara przenosi góry, człowiek czyni cuda, mnożą się historie warte pieśni. Niezwykłe, poruszające, wskazujące drogę.

Muzycy, malarze, poeci stają się kronikarzami świętych postaci i ich żywotów. To twórczość wyjątkowa, ostrzem zwrócona do wnętrza człowieka. To wnętrze jest niezmienne, bardziej odporne na ducha czasu, wszak i dziś śpiewamy barokowe modlitwy do św. Barbary, celebrujemy dzień imienin, który jest dniem patrona.

Najwięcej pieśni do Świętych Pańskich powstało w Polsce w czasach kontrreformacji. Tworzyli je mnisi, bakałarze, organiści, żacy. Stały się własnością wszystkich stanów.

Krążyły w odpisach, szlacheckich silvach, drukach ulotnych, śpiewnikach. Na wsi znalazły swoje miejsce w ludzkiej pamięci. Pamięć serdeczna to najskuteczniejszy i najpiękniejszy depozyt, dlatego w tym środowisku przetrwały najdłużej i w największej liczbie.

Na płycie usłyszą Państwo utwory przez lud zapamiętane, ale nie wymyślone. Muzykę z miejskiej fary, szlacheckiego dworku i wiejskiej chaty.

Wykonawcy:
Ania Broda - śpiew
Witek Broda - skrzypce, lira korbowa
Bartek Izbicki - organy, portatyw, śpiew
Iwona Sojka - skrzypce

Gościnnie:
Maria Erdman - klawikord
Bractwo Śpiewacze z Brochowa

Nagrania powstały w Bazylice św. Jana Chrzciciela i św. Rocha w Brochowie oraz w klasztorze oo. Dominikanów przy ul. Freta w Warszawie.