Tajemnica Wcielenia

recenzja książki Basila Hume’a,
Tajemnica Wcielenia,
Salwator, Kraków 2006

Okres Bożego Narodzenia minął, ale rozważanie tajemnicy Wcielenia nigdy nie traci na aktualności, ba, bez niego trudno być na poważnie chrześcijaninem. Dlaczego? Odpowiedź jest oczywista lecz kardynał Basil Hume dokłada jeszcze inny powód: ponieważ wybieramy między Tajemnicą a Absurdem. Żyjąc. Kochając. Szukając Sensu. Tertium non datur.
Wiersz – motto  mówi dalej: Objąć Tajemnicę/ Znaczy-odkryć prawdę/ Znaczy-iść ku światłości...
Ta Światłość, bijąca z betlejemskiej groty jest, dla zmarłego przed ośmioma laty katolickiego Prymasa Anglii, powodem najgłębszego zachwycenia i namysłu. Dawał temu wyraz w swoich homiliach,  listach, artykułach, wystąpieniach. Na tę książkę składają się właśnie takie teksty. Autor zdążył jeszcze przed śmiercią dokonać ostatnich korekt zebranej całości. Odszedł u progu Wielkiego Jubileuszu, któremu podporządkował swoje refleksje. Nie dane mu było przeżyć tego czasu i śmiem twierdzić, że właśnie dlatego „Tajemnica Wcielenia” zyskuje szczególną wymowę. My, czytelnicy Rok Święty mamy za sobą. I co?  „Oczy nas wszystkich powinny być w Niego [Chrystusa] wpatrzone, a jeżeli nie są to nasze świętowanie millenium będzie pustą celebrą, ponieważ (...) chodzi właśnie o to, by pamiętać, że Jezus stał się człowiekiem, że Bóg stał się człowiekiem” – pisze Hume. Mnie przynajmniej wystawiając dość krytyczną ocenę. Czy tylko mnie?
Lektura rozważań kardynała-benedyktyna staje się w tym kontekście rachunkiem sumienia z przeżywania Jubileuszu Dwutysiąclecia Narodzin Zbawiciela. I podsuwa wielorakie sposoby medytacji nad cudem Jego Narodzin. Musi ona prowadzić do naszego zaangażowania się na rzecz innych, ugruntowania świadomości bycia do nich posłanym:
„Uda nam się to tylko wtedy, gdy przemienimy samych siebie. Czyż nie o to chodzi podczas Roku Świętego? Żałujcie za grzechy i wierzcie w Ewangelię, stańcie się uczniami Jezusa – oddanymi, odmienionymi tak, aby stać się prawdziwą solą i prawdziwym światłem”.
To może zaś być bolesne, niewygodne, ponad siły, jest jednak wykonalne.
Spośród pięknych i prostych przykładów prawdziwe chrześcijańskich postaw, jakie przytacza Kardynał, najbardziej uderzyła mnie historia niemieckiego strażnika z obozu koncentracyjnego, człowieka, który nadzorował idących do gazu – starców, kobiety i dzieci i który nagle, uświadamiając sobie ogrom zła w jakim bierze udział: „rzucił karabin na ziemię, zdarł z siebie ubranie i poszedł na śmierć ramię w ramię ze starcem i dziewczynką z lalką”. Jestem przekonany, że po drugiej stronie czekało nań już Niebo.
Tą opowieścią wyjaśnia Autor najgłębszą rację Wcielenia: „To samo zrobił Bóg (...) mógł uśmierzyć ludzki ból ale nie chciał tego zrobić. Nie wiemy, dlaczego. Wybrał inną drogę. Chciał iść z nami”.

 Marcin Witan
dziennikarz Polskiego Radia,
prowadzący audycję Lumen w PRII