Visio religiosa w polskiej sztuce barokowej. Ze studiów nad ikonografią hagiograficzną

Wizja religijna i sztuka są doświadczeniem obrazowym. Dzieła artystów próbują utrwalić subiektywne, wewnętrzne doznania człowieka. W istocie jednak, o ile wizja utkana jest z materii wizjonera, o tyle jej plastyczny zapis utkany jest z materii artysty. Sztuka prezentuje świat wizji w całości wykreowany przez twórcę, który jest dzieckiem swoich czasów. Nie ma możliwości współwidzenia z osobą doświadczającą wizji. Tak więc, za każdym razem, gdy powstaje dzieło sztuki ilustrujące wizję, w jakiś sposób „ukazuje się” ona na nowo, w całkiem innym świetle. Dzięki pośrednictwu dzieł sztuki możemy jako widzowie współuczestniczyć w mistycznym wydarzeniu, otworzyć się na inny wymiar ludzkiej egzystencji. Nie pozostawiają nas one jedynie w roli widzów biograficznej anegdoty, ale prowadzą w głąb duszy, na spotkanie z sacrum. Książka stanowi pierwszą w polskiej literaturze próbę całościowego ujęcia problematyki wizjonera i jego wizji w rodzimej sztuce barokowej. Dotyka zagadnień trudnych, wzbudzających kontrowersje, obarczonych bagażem niewłaściwych interpretacji. Prezentuje doświadczenie wizyjne ukazane w sztuce, przywracając mu właściwe miejsce i rolę w ikonografii hagiograficznej.