Zmierzch antycznego świata – od roku 381 do 600

Opisuje dzieje chrześcijaństwa w schyłkowym okresie Cesarstwa Rzymskiego i rozłamu między jego wschodnią i zachodnią częścią, opanowaną przez plemiona germańskie. Na tle rządów cesarzy bizantyjskich: Teodozjusza, Justyniana i Zenona przedstawia walkę Kościoła o swą suwerenność, umacnianie prymatu Stolicy Apostolskiej, starania o zachowanie czystości wiary (Sobór Efeski, Chalcedoński, Konstantynopolitański II), a także działalność misyjną wśród ludów barbarzyńskich. Przybliża sylwetki wybitych osobistości ówczesnego Kościoła: papieża Leona Wielkiego, Jana Chryzostoma, Ambrożego, Augustyna, Hieronima, Cezarego z Arles czy św. Benedykta, założyciela monastycyzmu zachodniego. Ukazuje początki chrystianizacji Europy Zachodniej, rozwój parafii i kultu świętych, ponadto zaś wpływ chrześcijaństwa na Arabów i islam oraz tworzenie się Kościołów narodowych. Podkreśla znaczenie spotkania 3 wielkich religii monoteistycznych: chrześcijaństwa, judaizmu i islamu w kształtowaniu się chrześcijańskiego świata wczesnego średniowiecza.