Nota Wydawcy

Nadprzyrodzone znaki towarzyszące temu pontyfikatowi, dar "modlitwy wlanej", niewytłumaczalne przypadki uzdrowień za przyczyną Jana Pawła II (zwłaszcza te dokonane jeszcze za Jego życia robią ogromne wrażenie), historia francuskiej zakonnnicy uzdrowionej z choroby Parkinsona, której przypadek ma zdecydować o wyniesieniu na ołtarze Ojca Świętego, mistyczne relacje z Maryją, szczególne i bliskie kontakty z mistykami jak o. Pio czy s. Łucja składają się na jedną z najbardziej fascynujących, wzruszających ale i zaskakujących biografii Karola Wojtyły.

Recenzje

La Stampa, 21.11. 2009 – Giacomo Galeazzi, Watykan

„Papież Wojtyła się biczował”

Świadectwo polskiej zakonnicy: „W moim pokoju w Castel Gandolfo można było usłyszeć odgłosy uderzeń”

Siostra posługująca: dopóki był w stanie to robić, poddawał się pokutom cielesnym

Karol Wojtyła „biczownik”. Spośród tysięcy stron, poddawanych w Watykanie badaniu w procesie beatyfikacji Jana Pawła II, wyróżnia się niezwykłe świadectwo siostry Tobiany Sobótki, przełożonej polskich zakonnic ze zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, które pełniły posługę w apartamentach papieskich i opiekowały się Papieżem. Zeznanie zakonnicy ujawniło na etapie „positio”, że Karol Wojtyła poddawał się pokutom cielesnym, co rzuca nowe światło na ową ścisłą więź o mistycznym charakterze, istniejącą pomiędzy Wojtyłą a wiarą. W zeszły poniedziałek odbyło się zebranie kardynałów i biskupów członków Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, zwołane w celu rozpatrzenia sprawy beatyfikacji. Wynik zebrania był pozytywny, kardynałowie jednogłośnie opowiedzieli się za uznaniem heroiczności cnót Papieża-Polaka. „Bardzo często poddawał się pokutom cielesnym. Słyszałyśmy to, mój pokój w Castel Gandolfo położony był dość blisko pokoju papieża. Było słychać odgłos uderzeń, kiedy się biczował. Czynił to dopóki był w stanie poruszać się o własnych siłach” wyznaje polska zakonnica. Jej zeznanie znalazło się na kartach książki „Santo Subito”, której autorem jest watykanista Andrea Tornielli. Wynika stąd, że Jan Paweł II, który stracił całą swoją rodzinę jeszcze zanim został księdzem a w 1981 roku był ofiarą zamachu, narzucił sobie pokutę cielesną w postaci biczowania.
 Istnienie tego rodzaju pokuty w życiu papieża potwierdza jeszcze jeden ważny świadek, afrykański biskup Emery Kabongo, który przez kilka lat pełnił funkcję drugiego sekretarza Jana Pawła II. „Odprawiał pokutę – opowiada biskup – i to odprawiał ją w sposób szczególny zanim jeszcze otrzymał święcenia biskupie a nawet kapłańskie. Pragnął on przygotować się, zanim będzie mógł udzielać sakramentów innym ludziom. Nie byłem naocznym świadkiem jego pokuty cielesnej, lecz opowiadano mi, że papież jej się poddaje”. Ponadto, kontynuuje prałat, „Kiedy Karol Wojtyła się modlił, nic nie mogło rozpraszać jego skupienia. Pamiętam, że kiedy podjąłem posługę w apartamentach papieskich, poinstruowano mnie niezwłocznie, że kiedy Ojciec Święty się modli, nawet, jeśli chodzi o coś naprawdę ważnego, należało zaczekać z przekazaniem mu tego, ponieważ dla niego modlitwa była na pierwszym miejscu. Najpierw był Bóg a potem dopiero cała reszta, z problemami tego świata włącznie”. Krótko mówiąc, jak podkreśla Kabongo na kartach książki Torniellego, „kiedy Wojtyła się modlił, modlił się tak jak człowiek, który naprawdę wie, o co w tym wszystkim chodzi. Papież zanurzał się w Bogu, prowadził z Nim dialog”. „Wojtyła prywatnie”, czyli oblicze papieża, znane także jego osobistemu fotografowi, Arturo Mariemu z „L’Osservatore Romano”. „Modlił się w kaplicy, lecz także siedząc w fotelu, podczas tak zwanych chwil odpoczynku, które w jego przypadku wcale nie były poświęcone odpoczynkowi – wspomina Mari. Modlił się, kiedy ktoś umarł: zarówno jeśli chodziło tu o przyjaciela, znajomego, jak i osoby, które zginęły podczas zamachów lub w wypadkach. Modlił się także wtedy, gdy dowiadywał się, że w jakiejś części świata zapanowała poważna sytuacja polityczna, kiedy wybuchała jakaś wojna. Modlił się wtedy, gdy miał jakiś problem, kiedy docierały do niego jakieś niepokojące informacje dotyczące jakiegoś problemu do rozwiązania. Szedł wtedy do kaplicy i pozostawał tam dotąd, dopóki nie znalazł rozwiązania”. Modlił się także dużo w krajach, do których udawał się z wizytą. „Jego skupienie podczas tych wizyt odbierałem jako chwile modlitwy w intencji rozwiązania problemów mieszkańców danego kraju. Wydawało się, że papież łączy się z nimi w ich cierpieniach. Pamiętam, że podczas pobytu w Wilnie papież modlił się na kolanach bez żadnej przerwy przez sześć godzin”, konkluduje Mari.