Ballada romantyczna i jej subliterackie tradycje

To pierwsza tak szeroko i przekonująco poprowadzona polemika z dotychczasowym stanem badan filologicznych dotyczących polskiej ballady romantycznej, w tym jej ludowych, gminnych, oralnych źródeł. W genetycznych pomysłach często wielkich i uznanych poprzedników widzi Dariusz Seweryn chęć sprostania romantycznym wzorcom o początkach źródłach szczególnie doniosłego dla epoki gatunku, co doprowadziło w efekcie do historycznoliterackich (acz nie zamierzonych przez badaczy) mistyfikacji, do naukowego usankcjonowania fikcji ludowej genezy. Praca „wywraca” do góry nogami, albo - łagodniej- dystansuje się od zadomowionych w tradycji polonistycznej koncepcji dotyczącej ballady, proponując także nowe ujęcia metodologiczne. /z recenzji dr hab. Ewy Hoffmann-Piotrowskiej, prof. UW/