Echa pustyni. Medytacje z Ewargiuszem z Pontu

„W użytym jako tytuł zwrocie «echa pustyni» można by doszukiwać się pewnej sprzeczności, ponieważ pustynia ani nie wydaje, ani nie przesyła dźwięku. Tu chodzi jednak bardziej o pustynię wewnętrzną, o ciszę, z głębi której rodzi się słowo.  Słowo może tkwić milcząco w naszym umyśle, jeszcze jako myśl, ale za chwilę zostanie wyrażone dźwiękiem. Milczenie sprzyja słowu, bo dzięki niemu słowo dojrzewa w umyśle, rodząc się jako owoc nie tylko rozumu, ale i serca, i woli".
„Kilka lat temu wydałem książkę Wsporze ze złymi myślami, w której poprzestałem na komentarzu do pisma Antirrheticus. " W niniejszej książce zajmuję się resztą".
Analiza przez Ewagriusza niektórych zjawisk zachodzących w myślach „jest do tego stopnia mistrzowska, że nie tylko wyróżnia go wśród innych pisarzy wczesnochrześcijańskich, ale stawia i dzisiaj w rzędzie miarodajnych nauczycieli życia duchowego".
„W świetle wiary zło nie jest już tajemniczą i fatalną siłą obez-władniającą człowieka, Mnich powtarza prawdę dziś opisywaną przez metafizykę, że zło nie ma charakteru substancjalnego, ale funkcjonalny, a polega na złym użyciu rozumu, woli i uczuć".
„Chociaż Ewagriusz powtarza tezy filozofów stoickich, to jednak w dawne formuły wkłada nową, chrześcijańską treść. Światło Ewangelii pozwala ufniej spojrzeć na ludzką naturę".
„Piękno słowa jest tylko maleńką cząstką całego bogactwa jego pism. Obecna tam mądrość też nie stanowi o całym ich walorze. Emanuje z nich jeszcze siła pocieszenia".

Ze wstępu autora